فعالیت بدنی با کاهش استرس و تثبیت خلق‌وخو از سلامت روان حمایت می‌کند. اما در یک برنامه توانبخشی، ورزش وقتی درمانی می‌شود که کسی آن را با نگاه درمانی طراحی کند.
فراتر از حرکات ورزشی
مربی ورزش بر اجرای درست حرکات تمرکز دارد. روان‌شناس ورزش، اختلالات جسمی، حرکتی و ذهنی را هم‌زمان و به‌صورت یکپارچه می‌بیند و به‌جای حرکات ساده، ارتباط عملکردی مغز با بدن را پایش می‌کند.
تمرین غیرمستقیم، به‌جای دستور
به‌ویژه در کودکان، دستور مستقیم («با این دست بنویس») اغلب به مقاومت و لجبازی می‌رسد. به همین دلیل تمرین‌ها در قالب بازی‌های گروهی تعریف می‌شوند: بازی‌های تعادلی، توپ‌بازی و فعالیت‌هایی در کارگاه سفال که همه اعضای گروه انجام می‌دهند.
هیچ‌گاه به کودک گفته نمی‌شود که مشکلی دارد. تمرین، بخشی از بازی عمومی کلاس است تا احساس برچسب‌خوردن ایجاد نشود و کودک با انگیزه خودش همراه شود.
یک زنجیره، نه یک کلاس
روان‌شناس ورزش، کاردرمانگر، روان‌شناس و مربیان در یک زنجیره متصل و زیر نظر روان‌پزشک کار می‌کنند. آنچه در سالن ورزش دیده می‌شود، به تصمیم بقیه تیم هم می‌رسد.
این نوشته برای آشنایی خانواده‌هاست و جای ارزیابی تخصصی را نمی‌گیرد. تصمیم درمانی برای هر فرد، پس از ارزیابی روان‌پزشک گرفته می‌شود.
