خانواده‌ها اغلب انتظار دارند درمان از همان روز اول با تمام توان شروع شود. در امید فردا، هفته اول آگاهانه آرام‌تر است و این آرامی، بخشی از برنامه است.
هفته اول برای ثبات است
در روزهای نخست، اولویت تنظیم دارو و آرام‌سازی است. کسی که تازه وارد مرکز شده، هنوز با محیط، قواعد و افراد آشنا نیست؛ فشردن برنامه توانبخشی در این روزها، بیشتر خسته می‌کند تا کمک.
در همین هفته، قواعد و حقوق مراجع در محیط به او آموزش داده می‌شود تا بداند با چه فضایی روبه‌روست و چه انتظاری از او و از کادر درمان وجود دارد.
از هفته دوم: توانبخشی شناختی
از هفته دوم، خدمات توانبخشی شناختی زیر نظر روان‌پزشک آغاز می‌شود. کاردرمانگر با برنامه‌های عملی مانند نقاشی، کارگاه موسیقی، سفالگری و بازی‌های شناختی، روی تمرکز و توانایی‌های از دست‌رفته کار می‌کند.
تمام این فعالیت‌ها در یک سامانه یکپارچه ثبت می‌شود. اگر کاردرمانگر ببیند مراجع به دلیل اضطراب نمی‌تواند روی کار تمرکز کند، همین مشاهده به روان‌پزشک می‌رسد و در تصمیم دارویی اثر می‌گذارد.
خانواده در این هفته چه کند؟
یک جلسه خانواده در بدو پذیرش برگزار می‌شود. بهترین کاری که خانواده در این مرحله می‌تواند انجام دهد، سپردن زمان به روند درمان و پرهیز از قضاوت بر اساس روزهای نخست است. پیشرفت واقعی، در هفته‌های بعد و در شاخص‌هایی که به‌صورت دوره‌ای سنجیده می‌شوند، دیده می‌شود.
این نوشته برای آشنایی خانواده‌هاست و جای ارزیابی تخصصی را نمی‌گیرد. تصمیم درمانی برای هر فرد، پس از ارزیابی روان‌پزشک گرفته می‌شود.
